Το ξόρκι της πριγκίπισσας των ξωτικών

Το ξόρκι της πριγκίπισσας των ξωτικών

Το κορίτσι με τα κεχριμπαρένια μάτια και τα μυτερά αυτιά κοιτά μελαγχολικά το αγαπημένο της δάσσος από την κορυφή του μεγάλου βράχου ανάμεσα στους δίδυμους καταρράκτες των ενερί’ ιρ. Μονάχα μια δυσδιάκριτη γραμμή καπνού διαφαίνεται μακριά στον νότο, όμως, παρότι συνήθως δεν αγνοεί την αλήθεια των ματιών της, σήμερα αποφεύγει να συλλογιστεί εκείνον τον πόλεμο που μαίνεται μακριά της. Η Υρέν αποστρέφει το βλέμμα της θυμωμένη με τον εαυτό της. Τόσα λίγα είναι αυτά που καταφέρνει και τόσα πολλά είναι εκείνα που επιζητά…

Θυμάται τα μάτια της μητέρας της, τα πάντοτε θλιμμένα, που πάντοτε ανέβλυζαν κουράγιο από κάποια μυστική τους κρύπτη. Πάντοτε μέχρι εκείνη την ημέρα που έφτασε στην Ιθύαν, τη Λευκή Πόλη, η είδηση ότι, σε κάποιον μακρινό τόπο, ο βασιλιάς Νυββέν, ο σύντροφός της, υπέκυψε στη Λόχη, την κυρά του θανάτου, στην τελευταία από τις εκστρατείες του. Εκείνη την ημέρα κάτι βαθιά μέσα στη βασίλισσα Υζαέλ έσπασε αμετάκλητα.

Σκοτεινά ήταν τα βήματα της Υζαέλ κάτω από το μαγεμένο φως των δύο φεγγαριών του ουρανού της νύχτας και μοναχικές οι ημέρες της στα μονοπάτια της Αρίν, της προστάτιδας των πράσινων λιβαδιών των ονείρων. Ό,τι προσπάθησε να κάνει για εκείνη η παιδική της φίλη, η υψηλή ιέρεια Ίρυαν που κατέφτασε από τους μύθους της ομίχλης που καλύπτει την Ιριάλν, τη Λίμνη, από όπου οι αρχαιότερες των αρχαίων μνημών των ξωτικών ξεκινούν, δεν ήταν αρκετό. Ό,τι προσπάθησε να κάνει αυτή, η Υρέν, η μόνη της κόρη, δεν ήταν αρκετό. Και, ω θεές και θεοί, προσπάθησε!

Ένα μικρό δάκρυ κύλησε στο μάγουλό της Υρέν, μα το κορίτσι που έτυχε να είναι πριγκίπισσα των ξωτικών, το απόδιωξε. Δεν της αρέσει να κλαίει. Η μητέρα της δεν άντεξε εκείνο το σκοτεινό χτύπημα βαθιά στην ψυχή της κι άφησε τις σκέψεις της να περιπλανηθούν μακριά, σε παράξενα σκιερά μονοπάτια, μα δεν ήταν αυτή η ζωή που η Υζαέλ είχε δείξει στην κόρη της. Και γνωρίζει πως η μητέρα της θα ήθελε να αφήσει πίσω της τον μεγάλο της πόνο. Πώς να τον αφήσει πίσω όμως; Ήταν οι γονείς της που της μετέδιδαν το ακατάπαυστο κουράγιο τους τις ζοφερές ημέρες και τις απειλητικές νύχτες του πολέμου και, τι περίεργο, ακόμη κι από τους φόβους της για τον πόλεμο που ζυγώνει τη Λευκή Πόλη, μεγαλύτερη είναι η θλίψη της που δεν έδωσε στη μητέρα της αρκετούς λόγους ώστε να παραμείνει μαζί της.

«Υρέν;» ρωτά μια φωνή πίσω της, η φωνή της Άρρας, που δεν έχει δει περισσότερες εποχές να περνούν από αυτή.

Η Υρέν στρέφει αργά τα κεχριμπαρένια της μάτια προς τη μαθήτρια της Ίρυαν που ταξίδεψε ως την Ιθύαν από τη μακρινή Λίμνη.

«Να καθίσω δίπλα σου;» ρωτά αμήχανα η Άρρα.

Η Υρέν γνέφει καταφατικά. Τη συμπαθεί την Άρρα. Μοιάζει να αντιλαμβάνεται την επιτακτική της ανάγκη για μια σιωπηλή συντροφιά, ενώ υποψιάζεται ότι η Άρρα αποζητά τη δική της φιλία για κάποιον παρόμοιο, δικό της, λόγο. Σα να υπάρχει μια βουβή συμφωνία αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ τους. Στρέφει ξανά το βλέμμα της στον νότο, στα αρχαία δάση του Αρράνϊε από όπου ελίσσεται ο μεγάλος ποταμός Αϋρρυϊννύ, έως ότου τα λιγοστά σύννεφα του ουρανού βάφονται κόκκινα από τον ανοιξιάτικο ήλιο που κρύβεται αργά πίσω από τις μακρινές βουνοκορφές.

Η Άρρα την βοηθά να ανασηκωθεί και περπατούν σιωπηλές τα σαν όνειρο ανάμεσα στα πέπλα του κόσμου μονοπάτια της Λευκής Πόλης. Οι δρόμοι τους χωρίζουν δίχως περιττούς αποχαιρετισμούς έξω από την είσοδο του πύργου των ημερών και των νυχτών, του εργαστηρίου της Υζαέλ, κι η Υρέν κοιτά φευγαλέα τα σύμβολα του αστρολάβου της μητέρας της να περιστρέφονται ανάμεσα από τα αρχαία δέντρα του κήπου αφήνοντας στο πέρασμα τους μια υπότονη μουσική, το τραγούδι των μαγεμένων αστεριών, όπως την είχε περιγράψει η μητέρα της. Κατευθύνεται προς την κρεβατοκάμαρα της, μα την προσπερνά, φτάνοντας έξω από την πόρτα της βιβλιοθήκης. Την ανοίγει και ξεστρατίζει ανάμεσα στα αμέτρητα βιβλία. Απροσδιόριστο διάστημα του χρόνου περνά κάτω από το αταλάντευτο φως κεριών και των δύο φεγγαριών, όταν η πόρτα ανοίγει κι ο Ισσάρρε, ο αφοσιωμένος σύμβουλος του πατέρα της και της μητέρας της, μπαίνει στη βιβλιοθήκη.

«Πριγκίπισσα;» ρωτά, «χρειάζεσαι κάτι;»

Η Υρέν τον κοιτά σιωπηλή κι ύστερα γνέφει αρνητικά.

«Υρέν, τα μάτια σου έχουν κοκκινίσει» λέει με ανησυχία.

Η ξωτική χαμογελά θλιμμένα.

«Μην ανησυχείς. Δεν είμαι η μητέρα μου…»

…μα τι λέω; Η μητέρα μου ήταν μια γυναίκα με απροσμέτρητο κουράγιο. Που όμως δεν της έφτασε.

Η Υρέν κοιτά ξανά τον Ισσάρρε με ολόκληρο το βάθος των ματιών της.

«Δεν υπάρχει χαρά μέσα μου δάσκαλε, όμως μην ανησυχείς για εμένα. Απλώς μελετώ.»

Ο Ισσάρρε την παρατηρεί συλλογισμένος.

«Έστω,» συμφωνεί απρόθυμα, «γνωρίζεις που βρίσκομαι αν με χρειαστείς.»

Η Υρέν γνέφει καταφατικά. Ο Ισσάρρε περπατά κουρασμένος προς την πόρτα της βιβλιοθήκης και την κλείνει πίσω του. Η Υρέν απομένει με τα βιβλία της κι αποστρέφει τα κεχριμπαρένια της μάτια προς το αδιόρατα πορφυρό φεγγαρόφως, χρωματισμένο από κάποια ιδιοτροπία της αγαπημένης Λύρας, του μικρότερου από τα δύο φεγγάρια του ουρανού, έως ότου η νύχτα αρχίζει να απαγκιστρώνεται από την κοιμισμένη γη. Έχει σκεφτεί προσεκτικά. Τρίβει τα μάτια της και ψάχνει για την πένα της, ένα μελανοδοχείο και τα άγραφά της χαρτιά.

Πριν αφήσουμε το νεκρό σώμα της βασίλισσας Υζαέλ να καεί χθες μου δόθηκε το δάφνινο στέμμα της, μα εγώ το άφησα να καεί μαζί της. Μάλλον θεωρήσατε ότι ήταν μια τελευταία ένδειξη σεβασμού προς τη μητέρα μου. Δεν ήταν. Ήταν μια ένδειξη ότι θα αφήσω τη βασιλεία να πεθάνει μαζί με τη μητέρα μου και να χαθεί μαζί με τον πατέρα μου. Δεν έχω κάτι να προσφέρω ως βασίλισσα στο δάσσος μας. Ένας βασιλιάς ή μια βασίλισσα δεν έχει κάτι να προσφέρει πια στο αγαπημένο μας δάσσος.

Η Υρέν ξαναδιαβάζει τις λιγοστές της λέξεις μια τελευταία φορά, ανασηκώνεται, ανεβαίνει στο αστεροσκοπείο της μητέρας της, στην κορυφή του πύργου των ημερών και των νυχτών και με μια ανάσα στο πρώτο αυγινό ημίφως αφήνει το μήνυμά της να ταξιδέψει με τις μαγικές υφές του δάσσους της σε κάθε ξωτικό αυτί.

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s