Αντεστραμμένος κόσμος

Αντεστραμμένος κόσμος

πιάσε το χέρι μου
οι δείκτες τρέχουν· μου είπες μια φορά
κι οι νεραΐδες κλείνουν αναπόδραστα τον κύκλο γύρω μας
θα παγιδευτούμε μέσα
θα χορέψουμε στο φεγγαρόφως
αερικές οι κινήσεις μας, μικρές
μετρημένες, ώστε να χωράνε ολόκληρες
στους περιορισμούς της μαγείας του κύκλου που μας περιβάλλει
άφησες πίσω τα δάχτυλά σου
κι ό,τι λιγότερο τρομακτικό
από την κατακρήμνιση στα γεμάτα με σπηλιές και με λειχήνες
έγκατα του ανθρώπου
ανάμεσα από καρφιά που καραδοκούν
στο σποραδικό φως μονοπατιών που διακλαδίζονται
τα πόδια βυθίζονται τελετουργικά σ’ έναν βάλτο
δάσος νερών αρυτίδωτων από την απαυγή των συννέφων
που πνίγουν νωχελικά τον ουρανό
κι ας είναι το χιόνι στα κλαδιά λιγοστό
ο χειμώνας στάθηκε καλός μαζί μας φέτος
σαν, πέρα από τους προμαχώνες,
οι εποχές να έρχονται για να φεύγουν· ένας χτύπος
την ημέρα που η χορτιαριασμένη πύλη
δεν πρόσμενε πια κανέναν
καθώς ήταν ημέρα γιορτής
θα ‘ταν τέσσερεις λευκοί κύκνοι
που επέστρεψαν μετά από τριακόσια χρόνια εξορίας
ν’ ακούσουν τις καμπάνες ενός θεού νέου να χτυπούν
πριν γίνει ο γηραιός των ημερών
κι αποκαλύψει τα χρώματα του θανάτου
δεν υπάρχει τίποτε αληθινό στην αλήθεια
μάτια ονειροβόλα σέρνονται σε στάχτες
και πώς ένα κορίτσι μοναχό του
να βαστάξει τα βάρη τόσων πολλών ανθρώπων
στις φλόγες των εξεταστών ένας καθρέφτης
σ’ αίθουσες με ηχώ κι ησυχία
όπου ταμπέλες αναγράφουν: μην αγγίζετε
τα εκθέματα είναι ανήσυχα
και το μισάνοιχτο παράθυρο φωνάζει ακόμα

άτιτλο ποίημα

όμορφα γέρνει
ο ήλιος· καμιά φορά
τώρα, αν τον προφτάσεις

>>

<<

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s