Αντί επιλόγου – Λιγοστές ακόμη λέξεις

Αντί επιλόγου – Λιγοστές ακόμη λέξεις

Στο κέντρο του μικρού διαμερίσματος στέκεται κάποιος άντρας, σκεφτικός. Κρατά ένα σημειωματάριο κι ένα μολύβι. Στο δάπεδο σκόρπια χαρτιά, μερικά βιβλία, μια γάτα…

Από το παράθυρο, πίσω από τη σχεδόν μόνιμη πια ομίχλη, διακρίνεται το περίγραμμα μιας πολυκατοικίας. Απλό, ορθογώνιο, γκρίζο. Από το γραμμόφωνο ακούγεται κάποιο παλιό βαλς.

δεν υπάρχει τρόπος να φτάσεις τόσο ψηλά
αλλά εσύ στάθηκες σε ουρανούς απατηλούς
οι άνθρωποι νόμισαν ότι πετάς σαν άγγελος
και εσύ έκλεισες τα αγγελικά σου μάτια
να ανοίξουν τα μάτια των ανθρώπων
και οι άνθρωποι πίστεψαν ότι κοιμάσαι
αλλά εσύ είχες πεθάνει από τη θλίψη σου
ή, ίσως, από κάτι διαφορετικό· ανομολόγητο

και θυμάμαι…
που έτρεχες στα πανεπιστήμια και τους δρόμους
και στα εργοστάσια και τα σπίτια και τις πλατείες
κι όπου ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο
κι όπου ο άνθρωπος συναισθάνεται τον άνθρωπο
ήθελες να γράψεις κάποια αλήθεια· έλεγες
μια δική σου, βαθιά, εσωτερική αλήθεια
τετράδια ατέλειωτα γέμιζες με ό,τι έβλεπες
και κάπου ανάμεσα στις ατελείωτες λέξεις
μάλλον βρήκες, πράγματι, μια κάποια αλήθεια
κάποια βαθιά, εσωτερική, κρυμμένη αλήθεια

ξαφνιάστηκαν οι άνθρωποι
που διάβαζαν για κάποια εσωτερική, κρυφή, δική τους αλήθεια
κι είπαν· δε μπορεί…
δε μπορεί να είσαι άνθρωπος εσύ
πώς γίνεται να γνωρίζεις τη δική τους, βαθιά αλήθεια
αν είσαι άνθρωπος
δε μπορεί…
κάποιο λάθος θα έγινε
μάλλον κάποιος άγγελος θα είσαι
δε μπορεί…
άγγελος ποιου θεού, ποιας αλήθειας
ποιος ξέρει, ποιος νοιάζεται, τι σημασία έχει
αλλά δε μπορεί να είσαι άνθρωπος εσύ
κάποιο λάθος θα έγινε, δε μπορεί…
δε μπορεί σαν έκλεισαν τα μάτια σου
σαν άνθρωπος να πέθανες, δε μπορεί…
μάλλον σε κάποιον παράδεισο θα έφτασες
σε κάποια ηλύσια πεδία
δε μπορεί, κάποιο λάθος θα έγινε
δε μπορεί…
σαν άνθρωπος να πέθανες κι εσύ
με δύο σφαίρες στην πλάτη
νεκρή από προδοσία ανθρώπινη
κάποιο λάθος θα έγινε
δε μπορεί…
κάποιο λάθος…
δε μπορεί…

<<

Advertisements