Η καταιγίδα που ήρθε

Η καταιγίδα που ήρθε

τι κι αν κύλησαν πια τα σύννεφα
κι από αυτήν την πλευρά του ορίζοντα
όπου μακάρια υπνοβατούσε
αστραπή
σκέπασαν τ’ αφτιά
θα γνωρίζουν καλύτερα
κι άνοιξαν την προσεχτικά φυλαγμένη ομπρέλα
των παλιών καταιγίδων
να κρυφτούμε στη σκιά της
αλλά γλίστρησε από τα παγωμένα δάχτυλα
μόλις με την πρώτη ριπή τ’ ανέμου
που την ταξίδεψε μακριά
ψηλότερα από το βλέμμα
κι άντε, τώρα πια, να θυμηθείς πώς φτιάχνεις καινούριες
εξάλλου δεν υπάρχει χρόνος
έχουμε να τρέξουμε προς τα καταφύγια
και τα καταφύγια είναι στενόχωρα και μετρημένα
ίσως κάτι να ‘πρεπε να ‘χα υποψιαστεί
όταν, ανάμεσα στον σωρό των υφασμάτων,
πρόβαλε η κλειστή μορφή
αγκαλιασμένη με την κατεβασμένη κουρτίνα του χειμώνα
και με μια ιπτάμενη σκούπα
σπασμένη σε τέσσερα κομμάτια
θεμέλια πλέον του διαμερίσματός μου
που, ξέχασα, κατέσχεσε ένα αόρατο φάντασμα
αλλά ακόμη κι αυτοί οι έρημοι δρόμοι για τον ουρανό
είναι στρωμένοι πάνω στα κουφάρια μαγισσών
ήταν μια ανοίκεια ιστορία
που είχα ακούσει κάποτε
γύρω από μια φωτιά
αναρωτιέμαι αν έμοιαζε με τη φωτιά
που έκαψε τα λυτά κόκκινα μαλλιά
σημάδι του διαβόλου
σημάδι του διαφορετικού
σημάδι του εσωτερικού του καρπού του δεξιού μου χεριού
που δεν καταφέρνει να ξεπλύνει
ούτε κι η ασυγκράτητη θύελλα
που όμως -ανάθεμα-
δε με βρήκε σ’ εκείνη την κρυμμένη παραλία
δε με βρήκε στο τρένο για το Βλαδιβοστόκ
δε με βρήκε στο λιβάδι με τους εξπρεσιονισμούς
να κατρακυλήσω στην πλάγια λάσπη
που δε μοιάζει με τη λάσπη των ποδιών μου
ως τον καταρράκτη που πέφτει από τη στρεβλή ιτιά
τι κι αν οι πεταλούδες θα ‘ναι στη σκιά

>>

<<

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s