Μονόλογος στα λευκά

Μονόλογος στα λευκά

κατακόκκινη αυγή
βυθίζεται από δευτερόλεπτο
σε δευτερόλεπτο
σε χρονικό κενό
σ’ ακαθόριστο σχήμα δευτερολεπτοδείκτη
ο χρόνος τελικά δεν έφτασε ποτέ
κύλησε νωχελικά στο φόντο του κόσμου
ώσπου καταβροχθίστηκε ολόκληρος
στις σκιές του δάσους
του τέλους του χρόνου
στοιχειά που αργοπόρησαν μια στιγμή
απέμειναν ορθογώνια
ούτε καν προσπαθούν να σταθούν βολικότερα πια
τι κι αν εσύ χτυπιέσαι εμμονικά
στους τέσσερεις τοίχους στα λευκά
που, πίσω από την αραχνοΰφαντη ταπετσαρία,
αποκαλύφθηκαν άθραυστοι
κι η πόρτα αυτή ξεκλειδώνει μοναχά από έξω
πώς να διαφύγεις σε μια βόλτα στο φεγγάρι
που μόλις ξεχωρίζει
ανάμεσα στα σύννεφα που απομακρύνονται αθόρυβα
μοναχά που, όταν βρέχει, τριγυρνά και κανένας γλάρος
κατεβαίνοντας την ελάσσονα κλίμακα
τελευταία, κλείνω τα παράθυρα
και σκεπάζω τ’ αφτιά μου για ώρες
οι σκιές επιστρέφουν
μιλώντας σε γλώσσες
ακατάληπτες, υποχθόνιες, ζοφερές· ελπίζω
στις βουλωμένες αποχετεύσεις
στ’ αντικλείδι που άφησα κάποτε να μου γλιστρήσει
στις ξεχαρβαλωμένες γωνίες
όχι, άλλο ήθελα να πω
εξορία· ν’ αφουγκράζομαι το ξεβαμμένο λευκό
χιονονιφάδων που αφηγούνται ένα ρέμα
από στροφή σε στροφή
ως τις βαθύτερες από τις ρίζες του δάσους
του τέλους του κόσμου
παρασέρνοντας τα δευτερόλεπτα όλα
του κατακόκκινου καμβά

>>

<<

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s