Απόψε αυτοσχεδιάζουμε

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε

ανάμεσα σε τρεις τοίχους, τόσο άχαρους,
που ούτε καν ξεφτίζουν
στριμώχνονται λέξεις ασυνάρτητες
η κατεδάφιση του τέταρτου
ήταν πια αναγκαία
το κοινό είχε αφεθεί εκτεθειμένο
πολλοί έτρεξαν προς τις εξόδους κινδύνου
άλλοι παραδόθηκαν στο παραλήρημα
τα θεωρεία ερήμωσαν
η γυναίκα που είχε παρασυρθεί στην κόκκινη μοκέτα
γλίτωσε, ευτυχώς· με λίγη αιμορραγία
και κάτι σπασμένα πλευρά
ο προορισμός ήταν η πραγματικότητα
εγώ μετρώ μερικές αμυχές μοναχά
οι κατατρεγμένοι θεατές, μάθαμε αργότερα,
κατέφυγαν σε πιο ασφαλείς διασκεδάσεις
κι οι ταξιθέτριες είχαν αρχίσει να τακτοποιούν
όταν η διεύθυνση ανακοίνωσε από τα μεγάφωνα
το πάγωμα της μισθοδοσίας
οπότε επανέθεσαν μ’ επιμέλεια το χάος
των χθόνιων λιμνών που ανέβλυσαν
μέσα από τις κενές θέσεις
πριν ανέβουν στη σκηνή
που ήταν πλέον η πλατεία
καθώς, στους διαδρόμους του ιερού του μουσηγέτη θεού,
ο λευκός θόρυβος αντηχεί ακόμη
στα χρονικά βάραθρα
της κίνησης
πίσω από τα φώτα
στα χείλη
και τη γλώσσα μου
και το χέρι της ηθοποιού
που υποδυόταν τον δευτερεύοντα ρόλο ενός αερικού
στη σιωπή της κουίντας
ν’ αφουγκραστώ τις λέξεις
που υποψιάζομαι πια
πως δε γνωρίζω τι σημαίνουν

χαϊκού

βρέχει στους τοίχους
την ευθύνη ανέλαβε
μια εποχή

>>

<<

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s