Απόψε αυτοσχεδιάζουμε

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε

σε τρεις τοίχους, τόσο άχαρους,
που ούτε καν ξεφτίζουν
στριμώχνονται ασυνάρτητες λέξεις
η κατεδάφιση του τέταρτου
ήταν πια επιβεβλημένη
και το κοινό είχε αφεθεί εκτεθειμένο
πολλοί έτρεξαν προς τις εξόδους κινδύνου
άλλοι παραδόθηκαν σε παραλήρημα
η γυναίκα που είχε παρασυρθεί στην κόκκινη μοκέτα
ευτυχώς τη γλίτωσε· με λίγη αιμορραγία
και κάτι σπασμένα πλευρά
ο προορισμός ήταν η έξοδος
εγώ μετράω μερικές αμυχές μοναχά
εδώ
κι εδώ
και παρακάτω
και, να, μια λίγο μεγαλύτερη
οι κατατρεγμένοι θεατές, μάθαμε αργότερα,
κατέφυγαν σε πιο ασφαλείς διασκεδάσεις
κι οι ταξιθέτριες άρχισαν να συμμαζεύουν
έως ότου η διεύθυνση ανακοίνωσε από τα μεγάφωνα
το πάγωμα της μισθοδοσίας
οπότε επανέθεσαν μ’ επιμέλεια το χάος
των χθόνιων λιμνών που ανέβλυσαν
στις κενές θέσεις
πριν ανέβουν στη σκηνή
που ήταν πια η πλατεία
καθώς, στους διαδρόμους του ιερού του μουσηγέτη θεού,
ο λευκός θόρυβος αντηχεί ακόμη
στα χρονικά βάραθρα
ανάμεσα από τις κινήσεις
στα χείλη
και στη γλώσσα μου
και στο χέρι της ηθοποιού
που υποδυόταν τον δευτερεύοντα ρόλο ενός αερικού
που μ’ οδηγεί, άηχα πλέον,
σ’ ένα εγκαταλειμμένο θεωρείο
πίσω από τα φώτα
στις σκιές της κουίντας
ν’ αφουγκραστώ τις λέξεις
που υποψιάζομαι πια τι λένε

χαϊκού

βρέχει στους τοίχους
την ευθύνη ανέλαβε
μια εποχή

>>

<<

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s