Η απελπισμένη ποιήτρια

Η απελπισμένη ποιήτρια

ήταν μια μελαγχολική ημέρα…
το πρωί διάλεξα ένα αγαπημένο μου ερημητήριο
κάπου ανάμεσα στις ιτιές
στο κέντρο της λίμνης
χωρίς γέφυρες
τ’ ακυμάτιστα νερά έτειναν στ’ ανέφικτο
τα πρώιμα άνθη μόλις που είχαν ανοίξει
και μια αργοπορημένη κρύα αύρα
σκόνταφτε στο φουλάρι
δίπλα στο βρεγμένο παλτό
διάβαζα ένα από τα βιβλία
που οι σελίδες καταλήγουν να γυρνούν ως χάδι
κι οι λέξεις σ’ αγκαλιάζουν
καθώς ακολούθησα τα μοναχικά μονοπάτια
του συννεφιασμένου χωριού
διασχίζοντας μονοπάτια ομιχλιασμένα
ακριβώς πάνω από το χωριό
καταλήγοντας στο λημέρι μιας αλεπούς
όπου τυλίχτηκα μ’ αστέρια
κι απέμεινα να κοιτώ μια παράξενη σελίδα
άδεια από άσβηστες λέξεις
κρατώντας ένα μολύβι πολύ βαρύ
μα πού πήγαν οι λέξεις μου όλες
που τόσο πάσχισα να γράψω
σ’ αυτήν την αδειανή σελίδα
που κοιτάζω σκεφτική…
κι αν την αντέστρεφα;

>>

<<

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s