Η σπείρα

Η σπείρα

τινάχτηκε προς τ’ αστέρια
η καμπύλη της αυξήθηκε προς τ’ άπειρο· τόσο
που έμοιαζε μ’ ευθεία πια
δεν ήταν εύκολο να την παρακολουθήσεις
παρά αποκομμένη από την αρχή της
όπου οι γραμμές μπερδεύονται
από τη συνεχιζόμενη συμπίεση
μιας πρωτοπορίας στο ολοένα και πιο μονότονο μαύρο
αναζητώντας, με αγωνία πια, έναν χάρακα
κι εκείνος ο διαβήτης, άραγε, τι να μετράει
στην απέναντι γωνία του κόσμου, άχρηστος
η χρυσή τομή δε μπόρεσε να επαληθευτεί στα μεγέθη αυτά
η αρμονία κατέρρευσε
τα συντρίμμια των αριθμών
συμπαρασύρουν τους ανθρώπους σε συντρίμμια
η σπείρα εγκαταλείφθηκε
αποστροφή προς τις σοφές και τους σοφούς του μέλλοντος
η σπείρα μόνη της δεν έφτασε ποτέ

>>

<<

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s